.

بهترین باش...

یعقوب دولتیاری — Mon, 16 May 2011 08:48:00 GMT

اگر نمی توانی بلوطی بر فراز تپه ای باشی،بوته ای در دامنه ای باش،

ولی بهترین بوته‌ای باش که در کناره راه می‌روید.

اگر نمی‌توانی بوته‌ای باشی،علف کوچکی باش

و چشم‌انداز کنار شاه راهی را شادمانه‌تر کن.

اگر نمی‌توانی نهنگ باشی، فقط یک ماهی کوچک باش،

ولی بازیگوش‌ترین ماهی دریاچه!

اگرنمی‌توانی شاه راه باشی،کوره راه باش،

اگر نمی‌توانی خورشید باشی، ستاره باش،

با بردن و باختن اندازه ات نمی گیرند.

همه ما را که ناخدا نمی‌کنند، ملوان هم می‌توان بود.

در این دنیا برای همه ما کاری هست کارهای بزرگ،

کارهای کمی کوچکتر و آنچه که وظیفه ماست، چندان دور از دسترس نیست.

هر آنچه که هستی، بهترینش باش..........

افسانه زندگی...

یعقوب دولتیاری — Tue, 10 May 2011 16:15:14 GMT

مادرم برایم افسانه می گفت...

پر از شیدایی زمانه؛ لبریز از افسونگری جانانه

و من غافل از گذر عمر؛ در کنار جویبار زمانه؛ تنها سراپا گوش بودم.

روزگار همچنان می نوشت و من شدم افسانه...

من در خیال خود آن رود خروشان بودم و جوانیم سنگهای صیغلی خفته در بستر روزگار.

اما من تنها افسانه ای از آن روزها و رودها بودم...

با خاطراتی خیس که دیگر با چشم جان هم خوانده نمی شدند.

من همان روزها هم افسانه ای کهنه بودم که

بارها و بارها در گذشته های دور نوشته و فراموش شده بودم و

غافل در تکراری جدید؛ از بوی ماندگی آن؛ سرمست می شدم و خیره در چشمان معصوم کودکم برایش افسانه می گفتم:

افسانه ی قدیمی زندگی را...

ای معلم...

یعقوب دولتیاری — Mon, 2 May 2011 09:39:51 GMT

ای معلم!

مرا از تعلیم خود به جاودانگی می رسانی

جاودانه باش

تقدیم به پدرم. بهترین معلم زندگیم

به‌یانیه‌و‌ جه‌مێو جه‌ قه‌ڵه‌م به‌ده‌سا و لاینگیراو هۆرامانی

یعقوب دولتیاری — Mon, 2 May 2011 09:18:22 GMT

به‌یانیه‌و‌ جه‌مێو جه‌ قه‌ڵه‌م به‌ده‌سا و لاینگیراو هۆرامانی جه‌باره‌و رێکوزیاو پارێزه‌راو زوانی هۆرامی

هۆرده‌ستا، ڕۆشنویرا، ئینسانه‌ فه‌رهه‌نگ دۆسه‌کا

مه‌ردموو مه‌حالوو هۆرامانی

به‌ سه‌ربه‌رزی و شادیه‌وه‌ هاگادارێ بیه‌یمێوه‌ که‌ بڕێو جه‌ هامویره‌کاما په‌ی ئاودارای ڕێخه‌کاو زوانی هۆرامی و لابه‌رده‌ی وه‌رپه‌نگه‌کا، ئه‌نه‌وه‌‌ئارده‌ی هازه‌و نویسه‌ی و پارێزنای ئه‌ده‌بوو هۆرامانی قۆڵێشا هۆرده‌ینێوه‌ و ((رێکوزیاو پارێزه‌راو زوانی هۆرامی))شا نیانه‌ره‌. دیارا ئینه‌ هه‌نگامێوه‌ به‌رزه‌ و شکۆداره‌نه‌‌ په‌ی ئه‌وه‌ژیوای و ئه‌وه‌ته‌نای فه‌رهه‌نگ و ئه‌ده‌بوو هۆرامانی؛ به‌ تایبه‌ت جه‌ دنیا په‌ڕ تاف و شه‌پۆله‌که‌و ئارۆیه‌نه‌ که‌ به‌ هۆڕوموو تێکنۆلۆژی و یاردی سیاسه‌تی، زوان و فه‌رهه‌نگه‌ که‌مینه‌کا که‌وتێنێنه‌ گێجاوه‌و ئه‌وه‌تاویای. گرد ئه‌ندیشه‌ و زوانێوی به‌شه‌ری مشیوم پارێزیۆ. ئێمه‌ به‌ پاو زانست و مێعیار یا پیمانێ زوانشناسیێ، به‌یاننامه‌کاو حقۆقوو به‌شه‌ری و بنه‌ماکاو دیمۆکراسی، باوه‌ڕما هه‌ن که‌: هۆرامی زوانیوی وێپا و سه‌ربه‌وێن و پیسه‌و هه‌ر زوانێوی ئیژاو هۆرگێرته‌ی، ئه‌وه‌ته‌نای و گه‌شه‌دایا. ئی زوانه‌ نه ‌ته‌نیا جه‌ ئێران و کوردستانه‌نه‌ به‌ڵکوو لاو سازمانوو عێلمی- فه‌رهه‌نگی مێلله‌ته‌ یۆوه‌بیه‌کاوه‌ (یۆنسکۆ) به‌ عێنوانوو زوانێوی زیننه‌ و به‌شێو جه‌ میراسوو مه‌عنه‌وی به‌شه‌ری ئه‌ژناسیان. پی بۆنه‌وه‌ ئێمه‌یچ پێسه‌و جه‌مێو جه‌ قه‌ڵه‌م به‌ده‌سا و لاینگیراو فه‌رهه‌نگ و ئه‌ده‌بوو مه‌حاڵوو هۆرامانی ئه‌وپه‌ڕوو سپاس و ده‌س وه‌شیما هه‌ن په‌ی ده‌سته‌و پارێزه‌راو زوانی هۆرامی و وێما به‌ به‌شدار و پاڵپشتوو ئی هه‌رمانێ مزانمێ.

بورهان ئه‌خته‌ر (بورهان هۆرامی). مه‌ریوان

سوبحان ئه‌مینی. مه‌ریوان

کوورش ئه‌مینی نۆتشه‌. مه‌ریوان

ئۆمید حه‌بیبی. نۆتشه‌

هه‌ڵاڵه‌ حه‌لیمی. مه‌ریوان

داریۆش ره‌حمانی. مه‌ریوان

فاتێح ره‌حیمی. مه‌ریوان

کامیل سه‌فه‌ریان. مه‌ریوان

سه‌رکه‌وت عه‌زیزی (نه‌به‌ز). مه‌ریوان

محه‌مه‌د مسته‌فازاده‌. مه‌ریوان

24/12/1389 ڕۆجیاری

6/03/2011 میلادی

ده‌رمانوو زۆکامی...

یعقوب دولتیاری — Mon, 2 May 2011 08:56:50 GMT

شنه‌فتم دوور با له‌یل زۆکــــامشه‌ن

دۆشـــوار باڵای نه‌ونه‌مــــــــامشه‌ن

گیانم بۆ فێــــداش ئینه‌ن عــه‌لاجش

چوونکه‌ به‌ هوونم ته‌ژنه‌ن مـه‌زاجش

هه‌ناره‌کی دڵ په‌ڕ جــه‌ دانه‌ی ئێش

پیشیای کووره‌ی نار عـــه‌شق وێش

به‌ مه‌ودای مۆژگان سووراخش که‌رۆ

وه‌ گه‌رمی نیشان ده‌مــــاخش ده‌رۆ

***

مه‌وله‌وی

چرا نمی دوی؟

یعقوب دولتیاری — Sun, 24 Apr 2011 17:50:20 GMT

ناگهان در میان دشتی، باران گرفت. مردم به دنبال سرپناه می‌دویدند، به جز مردی که همان طور آرام به راه‌خود ادامه می‌داد.

کسی پرسید:
چرا نمی‌دوی؟

مرد پاسخ داد:
چون جلوی من هم باران می‌بارد!

دانه ای که سپیدار بود...

یعقوب دولتیاری — Mon, 11 Apr 2011 09:03:37 GMT

دانه کوچک بود و کسی او را نمی‌دید. سال‌های سال گذشته بود و او هنوز همان دانه کوچک بود.

دانه دلش می‌خواست به چشم بیاید، اما نمی‌دانست چگونه. گاهی سوار باد می‌شد و از جلوی چشمها می‌گذشت. گاهی خودش را روی زمینه روشن برگها می‌انداخت و گاهی فریاد می‌زد و می‌گفت: "من هستم، من اینجا هستم، تماشایم کنید".

اما هیچکس جز پرنده‌ها‌یی که قصد خوردنش را داشتند یا حشره‌هایی که به چشم آذوقه زمستان به او نگاه می‌کردند، به او توجهی نمی‌کرد.

دانه خسته بود از این زندگی؛ از این‌ همه گم‌ بودن و کوچکی خسته بود. یک روز رو به خدا کرد و گفت:

"نه، این رسمش نیست. من به چشم هیچ‌کس نمی‌آیم. کاشکی کمی بزرگتر، کمی بزرگتر مرا می‌آفریدی".

خدا گفت:

"اما عزیز کوچکم! تو بزرگی، بزرگتر از آنچه فکر می‌کنی. حیف که هیچ وقت به خودت فرصت بزرگ‌شدن ندادی. رشد ماجرایی است که تو از خودت دریغ کرده‌ای. راستی یادت باشد تا وقتی که می‌خواهی به چشم بیایی، دیده نمی‌شوی. خودت را از چشم‌ها پنهان کن تا دیده شوی".

دانه کوچک معنی حرف‌های خدا را خوب نفهمید، اما رفت زیر خاک و خودش را پنهان کرد.

سال‌ها بعد دانه کوچک، سپیداری بلند و با شکوه بود که هیچکس نمی‌توانست ندیده‌اش بگیرد. سپیداری که به چشم همه می‌آمد.

نابینا و ماه ...

یعقوب دولتیاری — Thu, 31 Mar 2011 10:22:12 GMT

نابینا به ماه گفت: دوستت دارم.

ماه گفت: چطوری؟ تو که نمی بینی.

نابینا گفت: چون نمی بینمت دوستت دارم.

ماه گفت: چرا؟

نابینا گفت: اگر می دیدمت عاشق زیباییت می شدم ولی حالا که نمی بینمت، عاشق خودت هستم.

سال نو مبارک...

یعقوب دولتیاری — Sat, 26 Mar 2011 10:39:52 GMT

سال نو می شود و زمین نفسی دوباره می کشد

برگ ها به رنگ در می آیند و گل ها لبخند می زند

و پرنده های خسته بر می گردند و در این رویش سبز دوباره … من … تو … ما …

کجا ایستاده اییم؟ سهم ما چیست؟ نقش ما چیست؟ پیوند ما در دوباره شدن با کیست؟

زمین سلامت می کنیم و ابرها درودتان باد و چون همیشه امیدوار و

سال نو مبارک

هه‌ڵه‌بجه...

یعقوب دولتیاری — Mon, 14 Mar 2011 22:18:14 GMT

هه‌ڵه‌بجه‌
شیعرێکی نوێ بوو

هیچ کات به‌ند نه‌کرا

له‌ سنووری قاڵبێکی شه‌ڕدا...

هه‌ر له‌ ڕازی گه‌روودا سووتا و

بوو به‌ شاکارێک،

له‌ ئازاری میلله‌تێکی ته‌نیا...

سامان شێخ ئیسماعیلی

اورامان؛ روستای پلکانی کردستان

یعقوب دولتیاری — Tue, 8 Mar 2011 09:36:46 GMT

اگر از طبیعت زیبا، خانه پلکانی و آب و هوای مطبوع روستای ماسوله در استان گیلان بگذریم این تبلیغات است که نام این روستا را سر زبان‌ها انداخته است به طوری که سالانه گردشگران بسیاری از اقصی‌نقاط کشور از ماسوله دیدن می‌کنند اما در غربی‌ترین منطقه کشور یعنی اورامانات کردستان روستایی است که طبیعت و موقعیتی به مانند ماسوله دارد و اگر بگوییم زیباتر سخن به گزاف نگفته‌ایم و گردشگرانی که از این روستا باقدمت هزاران ساله دیدن کرده‌اند این گفته را تأیید می‌کنند.

کردستان متأسفانه با وجود طبیعت زیبا و آثار بدیع باستانی و منابع طبیعی دلپذیر و چشم‌اندازهای زیبا هنوز برای ایرانیان ناشناخته مانده است.

روستای اورامان

یکی از مواهب خدادادی و آثار باستانی زیبا و تاریخی کردستان، روستای اورامان تخت است.

اگر زمستان از پیچ‌وخم‌های سخت و یخ‌زده جاده مریوان ـ اورامانات بگذری در پس آخرین گردنه، روستایی محصور در برف و مشرف بر رودخانه خروشان سیروان از دامنه کوه‌های زیبا و سر به فلک کشیده به چشم می‌خورد که زیبایی‌اش هر بیننده را به شگفتی وا می‌دارد. اورامان‌تخت برخلاف نامش، روستایی است که فقط بر بام خانه‌هایش می‌توان سطحی صاف و تخت یافت. این روستا که در دامنه رشته‌کوه‌های زاگرس و در ابتدای حوزه آبریز سیروان واقع شده با توجه به معماری و ویژگی‌های منحصر به فرد خود یکی از روستاهای شگفت‌انگیز کشور است.

معماری ویژه و برگرفته از شرایط منطقه، برگزاری آیین ویژه عروسی پیرشالیار که هر سال در دو نوبت و در 45 روز گذشته از فصل زمستان و 45 روز گذشته از فصل بهار برگزار می‌شود، فرهنگ غنی و پوشش محلی مردم از جمله این ویژگی‌ها است که نام اورامان را جهانگیر کرده است. اورامان‌تخت که در ارتفاع 1450 متری از سطح آب‌های آزاد در 65 کیلومتری جنوب شرق شهرستان مرزی مریوان و 170 کیلومتری سنندج مرکز کردستان واقع است، اقلیمی معتدل و کوهستانی دارد. آب و هوای این روستای شگفت‌انگیز در فصول بهار و تابستان بسیار مطبوع و دلپذیر است و زمستان آن بسیار سرد و طولانی است به طوری که در بعضی سال‌ها بارش برف در روستای اورامان به اندازه‌ای است که برای چندین روز و حتی هفته‌ها دسترسی به آن امکان‌پذیر نیست.

تمامی خانه‌های روستای اورامان‌تخت از سنگ و چوب ساخته شده است و مردان سختکوش روستا با الهام از طبیعت زیبای منطقه و با دستان هنرمند خود به این سنگ‌های بی‌جان، زیبایی بخشیده و به شیوه‌ای کاملاً دیدنی آنها را روی هم قرار داده و با رعایت اصول مقاوم‌سازی، خانه‌ها را در دو یا چند طبقه بنا نهاده‌اند.

پیشینه و وجه‌تسمیه نام روستا

واژه اورامان یا هورامان از دو بخش هورا به معنی اهورا و مان به معنی خانه، جایگاه و سرزمین تشکیل شده است. بنابراین اورامان به معنی سرزمین اهورایی و جایگاه و اهورامزدا یا سرزمین مهربانی است. هور در اوستا به معنی خورشید آمده و هورامان جایگاه خورشید نیز معنی می‌دهد.

پسوند تخت هم به دلیل پایتخت و مرکزیت آن است و به روایتی دیگر اورامان در گذشته‌های دور شهری پرجمعیت و مرکز حکومت اورامی‌ها بوده است.

اورامانات یکی از معدود مناطق ویژه در بخش صنایع دستی نیز به شمار می‌آید به طوری که در گذشته‌های نه چندان دور مردم ساکن در این منطقه پوشاک و مایحتاج خویش را در محل و با بهره‌گیری از مواد و منابعی که در دسترس داشتند، تهیه می‌کردند.

فضای زندگی ساکنان روستا با محیط طبیعی آن و همچنین نحوه معیشت و فعالیت‌های اقتصادی آنان آمیخته است به طوری که در خانه‌ها علاوه بر محل استراحت و اتاق‌ها، مکانی برای قرار دادن دارهای قالی و دستگاه‌های گلیم و جاجیم‌بافی و حتی انبار غله و علوفه پیش‌بینی شده است.

اورامان‌تخت با باغ‌های سرسبز و زیبایش که به صورت پلکانی و در بافت مسکونی و بعضاً در اطراف روستا قرار گرفته‌اند یکی از مناطقی است که در تولید انار، انگور و گردو شهره است و بخشی از درآمد مردم روستا از این محل و بخشی هم از طریق صنایع دستی تأمین می‌شود که متأسفانه برای معرفی این مواد غذایی که از کیفیت بسیار بالایی برخوردارند چنان که باید و شاید تبلیغ و اطلاع‌رسانی نشده است.

اورامان‌تخت از دیرباز تجلیگاه موسیقی اصیل کردی اورامی بوده و موسیقی بین اهالی این روستا جایگاهی قابل تأمل دارد.

آیین پیر شالیار

مقبره پیر شالیار در اورامان تخت که هر سال در فصول بهار و زمستان شمار بسیاری از مردم اقصی‌نقاط کشور را برای نکوداشت و سالیاد جشن عروسی پیرشالیار به این روستا می‌کشاند، از دیدنی‌های روستای اورامان تخت است. مردم محلی به آیین عروسی پیر که در آخرین چهارشنبه منتهی به 15 بهمن و در آخرین چهارشنبه منتهی به 15 اردیبهشت برگزار می‌شود، کمسائی گویند.

شالیار (شهریار) پیری روحانی بوده که در دل مردم اورامان‌تخت کردستان جای داشته است و بهمن هر سال سالروز ازدواج او است و مردم اورامان به یاد او این واقعه را جشن می‌‌گیرند.

گویند در زمان‌های بسیار دور در بخارا پادشاهی زندگی می‌کرد که دختری داشت به نام «بهار ناز خاتون». این دختر کر و لال بود و تمامی حکیمان آن دوران نتوانسته بودند بیماری او را درمان کنند.

از آنجا که در منطقه اورامانات کردستان فردی به نام پیرشالیار زندگی می‌کرد که صاحب کرامات بود، این خبر به بخارا می‌رسد و شاه دخترش را همراه با برادرش و عده‌ای دیگر به منطقه اورامانات کردستان می‌‌فرستد. آن‌ها وقتی که به نزدیکی روستایی که پیر در آن زندگی می‌کند می‌رسند دختر پادشاه احساس می‌کند که گوش‌هایش شنوایی خود را به دست آورده‌اند و صداها را می‌شنود و چون پادشاه بخارا اعلام کرده بود که هر کس بیماری دخترش را درمان کند می‌تواند وی را به همسری برگزیند، پیرشالیار قبول می‌کند و چون از مال دنیا چیزی نداشت جشن عروسی را با کمک اهالی برگزار می‌کند.

آیین باستانی پیرشالیار همانگونه که ذکر آن رفت در دو زمان متفاوت 10 تا 15 بهمن و 15 اردیبهشت همزمان با جشن سده زرتشتی‌ها برگزار می‌شود.

از اول بهمن هر سال در روستای اورامان تخت‌ جنب‌و‌جوش ویژه‌ای به چشم می‌خورد که نشان از نزدیک شدن زمان آیینی دارد که صدها سال است مردم منطقه با اعتقاد و حساسیت بسیار سعی در برگزاری آن دارند.

به گفته اهالی روستا «شیخ مصطفی» مشهور به پیرشالیار پیری صاحب کرامات و از مقربین درگاه حضرت‌ حق بوده است.

با توجه به روایت مختلف که در این زمینه نقل شده است، پیر شالیار از انسان‌های صالح زمان زرتشت بوده که پس از جهاد فراوان در راه خدا در این منطقه چشم از جهان فرو بست و زیارتگاه او امروز به محلی برای راز و نیاز مسلمانان منطقه تبدیل شده است.

در مورد گذشته و تاریخ آیین کمسای سند‌های فراوانی موجود است که مستندترین آن‌ها این است که مردم این منطقه در سال‌های قبل از ظهور اسلام با توجه به آغاز فصل بهار در محل زیارت پیر شالیار حاضر شده و با راز و نیاز با خداوند متعال و دعای خیر برای سالی پر از سلامت و برکت راهی خانه باغ‌های خود می‌‌شوند و از آن زمان تاکنون مردم این منطقه این آیین را هرچه باشکوه‌تر برگزار می‌کنند.

هرچند که معنی واژه کمسای در منابع موجود به همکاری و مشورت باز می‌گردد به همین دلیل عده‌ای نیز معتقدند کمسای برای نشان دادن تعاون و همکاری مردم هر سال برگزار شده است. در این آیین که از ساعت 10 صبح آغاز می‌شود همه مردم روستای اورامان و روستاهای نزدیک در محل زیارتگاه پیر شالیار جمع می‌شوند و با دف‌نوازی و خواندن اوراد با خدای خود راز و نیاز می‌کنند و دراویش به ذکر و سماع می‌پردازند.

در چهل و پنجمین روز بهار که در تقویم رسمی کشور، روز گردشگری استان کردستان نامگذاری شده است این آیین، با شکوه ویژه‌ای برگزار می‌شود.

در هر حال اورامان جاذبه‌های بسیاری دارد که در قالب دوصد دفتر نگنجد و فقط دیدن آن می‌تواند ما را از یک بهشت کوچک زمینی بهره‌مند کند.

روستای اورامان تخت سال 85 و در جریان سفر هیأت‌دولت به استان کردستان به عنوان یکی از مناطق نمونه گردشگری به ثبت رسید و بعد از آن یک هتل بسیار زیبا و برگرفته از معماری منطقه به نام هتل سنگی اورامان ساخته شد که پذیرای میهمانان و گردشگران است.

گردنه زیبای ژالانه، گردنه مرتفع تته که مشرف به خاک کردستان عراق و شهر حلبچه و منطقه شهرزور و دریاچه دوکانان عراق است و همچنین دریاچه زریوار مریوان، چشم‌انداز رودخانه خروشان سروان، امکان خرید از بازارچه مرزی و بازار شهر مریوان و دیدن آیین‌ باستانی پیرشالیار همه و همه دلایل بسیار خوبی برای انتخاب و تعیین روز 15 اردیبهشت به عنوان روز گردشگری استان کردستان بوده است.

کردستان سرزمین رنگ‌های زیبا، لباس‌های کردی زنانه و مردانه سرسبزی و طراوت کوهستانی و مردمان میهمان‌نواز است که کمتر در برنامه‌های گردشگری ایرانیان قرار گرفته است. در نخستین فرصت بهاری سری به اینجا بزنید خالی از لطف و تماشا نیست.

گزارش: عرفان خادم-روزنامه اطلاعات

انتخاب درست...

یعقوب دولتیاری — Thu, 3 Mar 2011 10:42:49 GMT

زنی از خانه بیرون آمد و سه پیرمرد را با ریش های بلند جلوی در دید.

به آنها گفت: « من شما را نمی شناسم ولی فکر می کنم گرسنه باشید، بفرمائید داخل تا چیزی برای خوردن به شما بدهم»

آنها پرسیدند:« آیا شوهرتان خانه است؟»

زن گفت: « نه، او به دنبال کاری بیرون از خانه رفته»

آنها گفتند: « پس ما نمی توانیم وارد شویم»

عصر وقتی شوهر به خانه برگشت، زن ماجرا را برای او تعریف کرد.

شوهرش به او گفت: « برو به آنها بگو شوهرم آمده، بفرمائید داخل»

زن بیرون رفت و آنها را به خانه دعوت کرد. آنها گفتند: « ما با هم داخل خانه نمی شویم»

زن با تعجب پرسید: « چرا!؟» یکی از پیرمردها به دیگری اشاره کرد و گفت:« نام او ثروت است» و به پیرمرد دیگر اشاره کرد و گفت:« نام او موفقیت است. و نام من عشق است، حالا انتخاب کنید که کدام یک از ما وارد خانه شما شویم»

زن پیش شوهرش برگشت و ماجرا را تعریف کرد. شوهـر گفت:« چه خوب، ثـروت را دعوت کنیم تا خانه مان پر از ثروت شود! » ولی همسرش مخالفت کرد و گفت:« چرا موفقیت را دعوت نکنیم؟»

عروس خانه که سخنان آنها را می شنید، پیشنهاد کرد:« بگذارید عشق را دعوت کنیم تا خانه پر از عشق و محبت شود»

مرد و زن هر دو موافقت کردند. زن بیرون رفت و گفت:« کدام یک از شما عشق است؟ او مهمان ماست»

عشق بلند شد و ثروت و موفقیت هم بلند شدند و دنبال او راه افتادند. زن با تعجب پرسید:« شما دیگر چرا می آیید؟»

پیرمردها با هم گفتند:« اگر شما ثروت یا موفقیت را دعوت می کردید، بقیه نمی آمدند ولی هرجا که عشق است ثروت و موفقیت هم هست! »

نگاه ماهیگیر...

یعقوب دولتیاری — Sat, 26 Feb 2011 16:32:31 GMT

یک بازرگان موفق و ثروتمند از یک ماهیگیر شاد که در روستایی در مکزیک زندگی می کرد و هرروز تعداد کمی ماهی صید می کرد و می فروخت پرسید: چقدر طول می کشد تا چند تا ماهی بگیری؟

ماهیگیر پاسخ داد: مدت خیلی کمی.

بازرگان گفت: چرا وقت بیشتری نمی گذاری تا تعداد بیشتری ماهی صید کنی؟

پاسخ شنید: چون همین تعداد برای سیر کردن خانواده ام کافی است.

بازرگان متعجب پرسید: پس بقیه وقتت را چکار می کنی؟

ماهیگیر جواب داد: با بچه ها یم گپ می زنم. با آن ها بازی میکنم. با دوستانم گیتار می زنم.

بازرگان به او گفت: اگر تعداد بیشتری ماهی بگیری می توانی با پولش قایق بزرگتری بخری و با درآمد آن قایق های دیگری خریداری کنی آن وقت تعداد زیادی قایق برای ماهیگیری خواهی داشت. بعد شرکتی تاسیس می کنی و این دهکده کوچک را ترک می کنی و به مکزیکوسیتی می روی و بعدها به نیویورک و به مرور آدم مهمی می شوی.

ماهیگیر پرسید: این کار چه مدتی طول می کشد و پاسخ شنید: حدوداً بیست سال.

و بازرگان ادامه داد: در یک موقعیت مناسب سهام شرکتت را به قیمت بالا میفروشی و این کار میلیون ها دلار نصیبت می کند.

ماهیگیر پرسید: بعد چه اتفاقی می افتد؟

بازرگان جواب داد: بعد، زمان باز نشستگیت فرا می رسد. به یک دهکده ی ساحلی می روی برای تفریح ماهی گیری میکنی. زمان بیشتری با همسر و خانواده ات می گذرانی و با دوستانت گیتار می زنی و خوش میگذرانی.

ماهیگیر با تعجب به بازرگان نگاه کرد!

اما آیا بازرگان معنای نگاه ماهی گیر را فهمید؟

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی...

یعقوب دولتیاری — Wed, 23 Feb 2011 16:12:11 GMT

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر سفر نکنی،
اگر کتابی نخوانی،
اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،
اگر از خودت قدردانی نکنی.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
زمانی که خودباوری را در خودت بکشی،
وقتی نگذاری دیگران به تو کمک کنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر برده‏ عادات خود شوی،
اگر همیشه از یک راه تکراری بروی،
اگر روزمرّگی را تغییر ندهی،
اگر رنگ‏های متفاوت به تن نکنی،
یا اگر با افراد ناشناس صحبت نکنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‏کنی
اگر از شور و حرارت،از احساسات سرکش،
و از چیزهایی که چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر می‌کنند،دوری کنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‌کنی
اگر هنگامی که با شغلت‌ یا عشقت شاد نیستی، آن را عوض نکنی،
اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نکنی،
اگر ورای رویاها نروی،
اگر به خودت اجازه ندهی،که حداقل یک بار در تمام زندگیت
ورای مصلحت‌اندیشی بروی.

امروززندگی را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!
امروز کاری کن!
نگذار که به آرامی بمیری!
شادی را فراموش نکن!

پابلو نرودا

ترجمه: احمد شاملو

چه‌موو خوای... (چشم خدا)

یعقوب دولتیاری — Wed, 23 Feb 2011 14:48:35 GMT